نظر یه محمد رضا نامی

سلام نونا خانم

وبلاگ تون خیلی جالب بود

راجب خاطره 22 آبان ی چیزی می خواستم بگم

هیچ موقع از یک دید نگاه نکید توی ی رابطه هر دو طرف به هم وابسته میشن

میدونی یکی از بزرگ ترین فرق هایی که ما داریم چیه؟

دختر ها موقع که ناراحت میشن گریه میکنن ،خودشون خالی میکنند ،درد دل میکنن و...

 ولی ما مردها میریزیم توی دلمون، آخرش هم ی آه میکشیم همه فکر میکنند هیچ مشکلی نداریم نمی دونند ،نمیدونن که این دردی که دل آدم سنگین میکنه چه عذابی میده فقط خدا میتونه بفهمه که چی میکشیم.

عشقُ علاقه مقدسه و قابل احترامه نباید آدم اون کوچیک ببینه 

به دوستت بگو ی بار از دید طرف مقابل به قضیه نگاه کنه 

من نمی دونم مشکل  چیه نمیدونم طرف کیه

فقط به عنوان یک پسر میدونم اونم عذاب میکشه

بهش بگو اگر واقعا دوستش داره اگه واقعا به قدرت عشق اعتماد داره براش بجنگ نه فرار کنه

و هیچ موقع نگو نمیخوام عاشق بشم عشق یک لطف از طرف خدا نه یک هوس 

ببین عشق دوتا مرحله داره:

علاقه 

وابستگی 

ممکنه دونفر به هم علاقه داشته باشن ولی وابسته نباشند و برعکس...

امیدوارم اون خط غلط کردم خدا رو پاک کنی

جوابم:

میزارم زمان بگذره ببینم چی میشه...جملمو پاک نمیکنم!

خاطراته یه وروجک...